Ik heb het al vaak verteld. In deze blogs. Op verjaardagen. Als mensen horen dat ik bij de politie werk. Dat de politie vaak geconfronteerd wordt met heftige gebeurtenissen. En dat het verdriet voor de direct betrokkenen natuurlijk vele malen erger is. Daar wordt vaak abrubt een familielid weggerukt. Dat de politie daar soms ook de emotionele gevolgen van ondervindt, blijft soms wat onbelicht. Je kunt je nog zo professioneel opstellen, maar het raakt je toch. Je kunt blij zijn dat je kunt handelen en daardoor je gevoelens even weg kunt zetten, maar als alles gebeurd is – tot aan het vegen van het wegdek aan toe, dan stort je toch even in. Niet lichamelijk maar wel mentaal. De rit terug naar het bureau, wetende dat je de feiten moet samenvatten in droge proces-verbaal-taal, verloopt vaak in diepe stilte.

Afgelopen week was er een festival. Het zoveelste, bijna de laatste in de jaarlijkse cyclus van festivals en feestweken. Hoewel de dreiging van vechtpartijen naar aanleiding van eerdere vetes en aanhangers van bekende voetbalclubs vele malen werd uitgesproken, is het echt een feest geweest. Waarbij één aanhouding werd verricht voor een dronken droppie die een collega uitschold.

Ik weet altijd dat deze specifieke feestweek in aantocht is omdat mijn oog valt op de overlijdensadvertenties in de krant. Want in augustus 2006 vond een verschrikkelijk ongeluk plaats op een weg in mijn werkgemeente waarbij één 16 jarige jongen omkwam en zijn vriendinnetje lange tijd zeer slecht lag. Ze heeft het gered. Ik moest zojuist opzoeken wanneer het precies geweest was en zag de foto's van wat er van de auto overgebleven was. Ik ben zelf niet bij dit ongeluk aanwezig geweest, maar heb de verhalen van collega's gehoord die dat wel waren. De auto reed met hoge snelheid over een brug, werd gelanceerd en raakte de bekanting van de brug. De auto werd over de lengte vrijwel in tweeën gereten en de jongen die voorin op de pasagiersstoel zat, kwam om het leven. De bestuurder, die zelf nog maar net zijn rijbewijs had en een week eerder van een collega al gewezen was op zijn ronduit gevaarlijke weggedrag, kwam met de schrik vrij. Deze jongeman woont nog in onze gemeente en is al weer een tijdje uit de gevangenis. Het doet me verdriet om te zeggen dat hij bitter weinig van zijn straf geleerd heeft. Hij heeft geen rijbewijs meer, maar dat belet hem niet om met hoge snelheid rond te scheuren in een opgevoerd strijkijzer.

De familie en vriendenclub van de omgekomen jongen plaatst ieder jaar nog een rouwadvertentie voor hem in de lokale en landelijke pers. En ik denk niet eens dat ze het doen om aandacht te vragen voor verkeersveiligheid of zoiets, maar alleen om de gedachte aan een 16 jarige jongen levend te houden. Tijdens het festival staken zijn vrienden, op de sterfdag van hun kameraad, ee lawinepijl af die met een donderende klap tot ontploffing kwam boven het feestterrein. Als jong agent, die alle wetten strikt wil handhaven en de wereld tot een veiliger oord wil maken, ben ik er wel ens achteraan gegaan. Als wijkagent, met meer ervaring en droog achter de oren, weet ik dat je sommige dingen gewoon moet laten gaan, ook al zijn ze nog zo strafbaar. Er zijn al zat grote tragedies om je druk te maken over de kleinere. Hoewel dit voor de familie en vrienden natuurlijk helemaal geen kleine tragedie is. Voor hen gaan de lokale feestweek en de herinnering hand in hand…..

Gelukkig voor de politie en andere betrokkenen loopt het ook wel eens goed af. Ik heb onlangs een kort strafonderzoek gedraaid op basis van een aangifte van een meisje, die ik herkende. En dat kwam omdat zij op een zondagmorgen, een paar jaar terug , besloot – letterlijk – tegen een boom aan te rijden met haar kleine autootje. Ik was daar als eerste bij en was zo geschokt van wat ik aantrof dat ik door collega's haar ouders heb laten halen in de overtuiging dat ze geen vijf minuten meer te leven had. Het doet met deugd om te zeggen dat ze levend en wel rondloopt, vandaag de dag. Door haar vader ben ik trouwens op het idee gekomen van een blog, omdat hij van dag tot dag een blog bijhield over het genezingsproces van zijn dochter. De aangifte liep op niets uit, overigens, iets wat hij niet kon verkroppen. Want hij was zeer beschermend naar zijn dochter toe. Logisch ook. Soms kunnen grote tragedies klein gehouden worden…..